12 maanden na latarjet operatie
Een eerlijke update na mijn latarjet operatie
12 maanden geleden werd ik geopereerd.
For English, click here
Eén jaar na mijn Latarjetoperatie: mijn eerlijke update
Een jaar geleden, op 14 oktober, onderging ik mijn Latarjetoperatie. Vandaag voelt mijn schouder vrij. Ik doe weer pull ups, ik box en ik smash weer voluit bij padel. Aan ontwrichtingen denk ik niet meer. Maar de weg hiernaartoe was niet alleen fysiek. Dit is mijn eerlijke update over hoe dat jaar eruitzag, wat ik geleerd heb en wat ik je zou zeggen als jij er binnenkort zelf door moet.
Waarom het even stil was
Ik heb een paar weken niets gepost, en ik wil eerlijk zijn over waarom. De YouTube grind heeft het voorbije jaar zijn tol geëist. Ik ben iemand die snel obsessief wordt, en ik betrapte mezelf erop dat ik constant met content bezig was. Overal waar ik kwam, zocht ik een invalshoek voor een video in plaats van in het moment te zijn.
Die pauze heeft me deugd gedaan. Nu zet ik de bal weer aan het rollen, met één verandering. De Latarjet is boeiend om over te praten, maar het is niet mijn passie. Je gaat hier dus ook meer zien van mijn sportreis. Ik train voor een halve Ironman, en mijn schouder speelt daar een grote rol in. Sport, mindset en herstel hangen allemaal samen.
Heb je de operatie gehad, twijfel je nog of ben je kinesist en werk je met schouderpatiënten? Welkom. Onze gratis WhatsAppgroep telt ondertussen zo'n 160 mensen die de operatie achter de rug hebben of ze plannen. Informatie over de Latarjet is moeilijk te vinden, en de mensen in die groep zijn vriendelijk en staan klaar om je vragen te beantwoorden.
De operatie is succesvol, maar complicaties bestaan
Ik neem nog steeds podcasts op met mensen uit de Latarjetcommunity. Een van mijn gasten was een professionele hockeyspeler uit Duitsland met dezelfde zenuwschade als ik. Mijn zenuw is volledig hersteld, en daar ben ik heel dankbaar voor. De zijne niet.
Hij moet nu een tweede operatie ondergaan: een neurolyse. Dat is wat mij te wachten stond als mijn zenuw zich niet had hersteld. De chirurgen openen de zone en controleren de zenuw op schade langs de "kabel". Is de schade blijvend, dan nemen ze een stukje zenuw van de triceps en gebruiken ze dat als brug over het beschadigde deel, zodat die de functie kan overnemen.
Er is dus nog hoop voor hem. Na zijn operatie komt hij terug op de podcast. Ik deel dit omdat de Latarjet een hoog slaagpercentage heeft, maar complicaties wel degelijk voorkomen. Dat mag je weten voor je eraan begint.
De Latarjet Reset
Hier is iets waar ik je over wil laten nadenken. Je hoeft het niet als waarheid aan te nemen. De herstelperiode geeft je de kans om stil te staan, te herevalueren en je leven opnieuw op te bouwen. Ik noem het de Latarjet Reset.
Niet iedereen krijgt die kans. Sommige mensen moeten na een of twee weken al terug aan het werk. Ik kon dat niet. Krijg jij die tijd wel, plan hem dan voor de operatie:
Welke boeken je wil lezen en welke documentaires je wil bekijken
Hoe je wil eten om je herstel te ondersteunen
Je relaties, en wat daar aandacht nodig heeft
Doelen voor de toekomst: een reis, een taal, een vaardigheid
Dat wil niet zeggen dat je niet mag gamen of geen junkfood mag eten. Ik doe het ook. Maar als je dit venster goed gebruikt, kan het een van de vruchtbaarste periodes van je leven worden. Voor mij was dat zo.
Bereid je voor op de strijd in je hoofd
De mentale kant kwam harder binnen dan de fysieke. Ik ben een heel actief persoon. Ik hou van sport en van onderweg zijn, en plots was ik erg beperkt. Daarbovenop had ik zenuwschade, en mijn chirurg zei me dat hij niet wist of die ooit zou genezen. De stemmen in je hoofd kunnen in zo'n periode veel schade aanrichten.
Het is voor iedereen anders, maar voor veel mensen wordt het zwaar. Voorbereid zijn helpt je erdoor. Heb je steun van je ouders of een partner, dan is dat top. Heb je die niet, dan werk je met wat je hebt.
Sommige mensen die me contacteerden, wonen bij ouders met wie ze een slechte band hebben. Na de operatie zitten ze thuis vast en grijpen ze naar drank, drugs of sigaretten om ermee om te gaan. Je schouder werkt nauwelijks, en het leven gaat ondertussen gewoon door: familie, geld, werk, gezondheid. Bereid je dus voor op jouw situatie, wat die ook is. Of je nu 20 bent of 60, verandering is mogelijk.
Controleer wat je kan controleren
Had ik mijn herstel beter kunnen aanpakken? Waarschijnlijk wel. Ben ik tevreden? Ja. Ik heb mijn best gedaan om te controleren wat ik kon controleren, en dat is niet veel. Hoe snel je lichaam geneest, heb je niet in de hand. Je herhalingen, je voeding en je gewoontes wel.
Alcohol, roken en drugs
Mensen vragen me hier vaak naar, en ik oordeel niet. Ik heb het allemaal gedaan. Zo'n 12 jaar geleden was ik drugsdealer en belandde ik in de gevangenis. Ik ben dus wel de laatste om over jou te oordelen.
Maar drinken is slecht voor de genezing van weefsel en spieren. Roken is heel slecht. Drugs zijn niet goed voor je arm en niet goed voor je leven. Vergeef me dat ik het zo zeg, maar voor mij is dat je levenskracht verspillen. Ik weet dat verslavingen echt zijn, en ik weet dat sommigen van jullie met zware dingen worstelen. Dat respecteer ik.
Toch: vraag jezelf af wat meer waard is. Je herstel en je welzijn, of de sigaretten, de alcohol, de pillen? Je hoeft niet van de ene dag op de andere te stoppen. Maak een plan om stap voor stap af te bouwen. Doe je oefeningen, lees, kijk naar goede content, werk aan jezelf. Verander nu, en je plukt er op lange termijn de vruchten van.
Wat mijn chirurg zei over peptides
Voor mijn operatie vroeg ik mijn chirurg naar peptides, die sommige mensen gebruiken om weefselherstel te versnellen. Een paar mannen in de gym hadden ze me aangeraden. Zijn antwoord: niet nodig. Heb geduld en vertrouw op de natuurlijke genezing van het lichaam. Ik ben het volledig met hem eens en heb zijn advies gevolgd.
Ik ben geen dokter en ik heb geen wetenschappelijk argument ertegen. Ik ben gewoon een natuurlijke gast. Ik neem supplementen zoals magnesium en creatine, maar geen steroïden en geen peptides. In België zijn ze bovendien illegaal. De keuze is aan jou, maar wees voorzichtig: je weet nooit waar dat spul vandaan komt.
Stop met je herstel te vergelijken
Een van de grootste fouten die ik zie, en ik ben de eerste die ze maakt, is jezelf vergelijken met anderen. Zo ben ik opgevoed. Ik moest de beste zijn op school, de beste in voetbal, de beste bij gezelschapsspelletjes. Alles was winnen of verliezen. Mijn ouders zien me graag en ik hen ook, maar hier werk ik nog altijd bewust aan.
Tijdens je herstel is het verleidelijk om naar mijn video's te kijken en te denken: hij deed dit al na een week, en ik moet nog zes weken wachten voor ik uit mijn sling mag. Doe het niet. Het is niet gezond na een operatie en niet gezond in het leven. Denk in win win. Wees blij voor mij, ik ben blij voor jou, en vertrouw op het protocol dat je gekregen hebt.
Conservatieve vs agressieve revalidatie
Er bestaan verschillende visies op revalidatie. Sommige chirurgen en kinesisten zijn heel voorzichtig en bouwen de beweeglijkheid traag op. Mijn kinesist was agressief. Hij wilde snel volledige beweeglijkheid.
Ik ga niet zeggen welke aanpak beter is. Persoonlijk ben ik blij dat we voor de agressieve kozen. Mijn beweeglijkheid is vandaag zo goed als perfect, misschien een paar graden minder, en ik ben soepeler dan de meeste mensen.
Twijfel je over jouw aanpak, praat dan met je kinesist. De mijne was jong, supergemotiveerd en deed veel onderzoek, en ook hij heeft uit mijn traject geleerd.
Communicatie is alles
Communiceer met jezelf, en met je kinesist, dokter en chirurg. Je bent niet minder dan zij. Je bent een mens die een zware operatie ondergaat, dus spreek je twijfels uit en stel je vragen. Blijft er iets onbeantwoord, breng het dan naar de WhatsAppgroep.
Mijn schouder één jaar later
Ik ben tevreden en gelukkig, en ik zou de operatie opnieuw doen, zelfs met de zenuwschade erbij. Zo sta ik ervoor na 12 maanden:
Beweeglijkheid: bijna volledig, een paar graden minder
Gym: pull ups, dead hangs, lat pulldowns en face pulls zonder pijn, stijfheid of angst
Padel: ik moest de smash opnieuw leren. In het begin voelde het als bot op bot en was ik bang, want de meeste van mijn subluxaties gebeurden net bij die beweging. Nu smash ik voluit en voelt het stabiel.
Kickboksen: ik train af en toe, zonder problemen
Jiujitsu: nog niet. Ik ben witte gordel en witte gordels maken fouten. Ik geloof dat mijn schouder het zou houden, maar ik neem geen onnodige risico's.
In externe rotatie verlies ik nog wat kracht. Oefeningen met elastieken raken die zwakke plek, en ik doe ze niet graag, maar mijn kinesist is duidelijk: blijf ze doen en het wordt beter.
Het enige wat ik nog voel
Als postbode sorteer ik de hele dag brieven in een sorteerkast. Na een tijd wordt mijn schouder moe van die beweging en moet ik hem even losschudden. Hetzelfde als ik mijn gsm 20 tot 30 seconden tegen mijn oor hou, of als ik mijn hoofd scheer.
Het beperkt me niet in de gym of in mijn sport. Eerder is het een herinnering. Ik denk alleen aan mijn schouder als ik hem voel, en dat zegt me dat het herstel goed verlopen is. Er is nog ruimte voor verbetering als ik mijn oefeningen consequent blijf doen. Maar het doel is bereikt: ik ben vrij van de angst voor ontwrichtingen.
Wat volgt
Ik focus nu op uithoudingssport. Volgend jaar wil ik een 70.3 doen, een halve Ironman met zwemmen, fietsen en lopen. Mijn ego wil snel gaan, maar ik bouw mijn basis niveau per niveau op. Binnenkort volgt een VO2 max test op de fiets, en ik werk eraan om van 77 naar 70 kilo te gaan. Beide deel ik op het kanaal.
Bedankt aan deze community
Ga je nu door een moeilijke periode, weet dan dat ik er voor je ben, en de groep ook. In alle eerlijkheid: deze community is een van de mooiste dingen die uit mijn operatie zijn voortgekomen. Mensen zijn vriendelijk, behulpzaam en staan hier echt samen in.
Dit gaat niet over mij. Ik ben net als jij en deel mijn getuigenis online. Jij bent even waardevol als ik, en even waardevol als iedereen in deze community. Bedankt voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben. We bouwen dit samen.
God bless!
Dylan
Mijn Instagram
