3,5 maanden na Latarjet operatie
For English click here
3,5 maanden post-Latarjet: nog steeds aan het herstellen, nog steeds aan het leren, nog steeds vooruit
Ongeveer drieënhalve maand geleden vertraagde mijn leven op een manier waar ik niet echt voor koos. Zo’n operatie doet dat met je.
Vandaag wilde ik een échte update geven. Geen highlight reel, geen klaagzang.. gewoon een eerlijke kijk op waar ik nu sta.
De korte versie?
Ik heb nog steeds zenuwschade.
Maar mijn situatie is enorm verbeterd. En dat telt.
Fysiek: verre van perfect, maar mijlenver van waar ik begon
De zenuwschade is er nog. Die is niet ineens verdwenen.
Maar het verschil tussen toen en nu is gigantisch.
Ik kan mijn arm gebruiken.
Ik kan trainen.
Ik kan bewegen.
Dat alleen al voelt als een overwinning.
Mijn kracht en bewegingsbereik zijn nog beperkt, maar het belangrijkste is dit:
er is geen extra operatie nodig.
De weg vooruit is duidelijk — en dat geeft enorm veel rust.
Trainen met intentie (niet met ego)
Omdat zwaar tillen nu niet mijn hoofdfocus is, heb ik mijn energie verlegd naar drie dingen:
🏃 Cardio
Onlangs deed ik een looptest (lactaat + VO₂), vooral omdat ik van cijfers en benchmarks hou. Ik weet graag waar ik sta. Niet om mezelf te beoordelen, maar om richting te geven.
Het plan is simpel:
slimmer trainen
mijn loopefficiëntie verbeteren
de test opnieuw doen over 4–6 maanden en vergelijken
Geen haast. Gewoon progressie.
🧘 Mobiliteit & stretching
Dit is niet onderhandelbaar geworden.
Mobiliteit is niet zomaar iets wat ik “zou moeten” doen. Het is iets wat ik nodig heb als ik weer goed wil bewegen. Een flexibel lichaam zorgt echt voor een flexibele geest. Hoe meer ik stretch, hoe meer ruimte ik voel — fysiek én mentaal.
🤸 Calisthenics
Hier wordt het weer leuk.
Calisthenics
Dit is een L-sit waar ik momenteel op aan het trainen ben.
Op dit moment werk ik aan het verbeteren van mijn L-sit, met als langetermijndoel een V-sit. Dat is ook precies waarom mobiliteit zo’n grote rol speelt. Zonder mobiliteit gebeurt die overgang gewoon niet.
Kracht komt terug.
Controle komt terug.
Ik moet het gewoon tijd geven.
Het mentale spel: waarschijnlijk het moeilijkste deel
Als ik eerlijk ben, was het mentale aspect zwaarder dan de fysieke pijn.
Je wordt constant geconfronteerd met je beperkingen. Dingen die vroeger automatisch gingen, vragen nu focus, geduld en soms acceptatie.
Herstellen is niet lineair.
Het gaat op en neer. Goede weken, frustrerende dagen.
Zo is het gewoon.
Geduld is hier echt het sleutelwoord. Niet passief geduld, maar het soort waarbij je blijft opdagen, het proces respecteert, zelfs wanneer vooruitgang traag voelt.
En één belangrijke reminder die ik mezelf blijf geven:
vergelijking is optioneel en meestal schadelijk!
Elk lichaam is anders.
Elke operatie is anders.
Elke revalidatie heeft zijn eigen tempo.
Jezelf vergelijken met anderen voegt alleen maar mentale last toe die je niet nodig hebt.
The Latarjet Diaries: een onverwacht positief iets
Mijn YouTube-analytics
(dit is een afbeelding van mijn YouTube-groei — ik ben iets minder dan 4 maanden geleden begonnen)
Ergens tijdens dit herstelproces ben ik een YouTube-kanaal gestart:
The Latarjet Diaries.
In het begin was het gewoon een manier om mijn eigen herstel bij te houden. Iets om te doen. Want laten we eerlijk zijn: het leven kan behoorlijk saai worden als je niet werkt.
Maar ik ben het echt leuk gaan vinden.
Filmen, reflecteren, progressie delen.. zelfs wanneer het rommelig is. Het is iets betekenisvols geworden. En het feit dat het anderen lijkt te helpen, maakt het alleen maar beter.
Na een paar maanden:
~227 abonnees
mensen die vragen wanneer de volgende video komt
Dat voelt nog steeds onwerkelijk.
Mijn doel?
👉 1.000 abonnees & 4.000 kijkuren tegen het einde van het jaar.
Geen druk, gewoon nieuwsgierig naar wat mogelijk is.
De financiële realiteit (ook onderdeel van herstel)
Herstel is niet alleen fysiek en mentaal… het is ook financieel, bro.
In België start ziekteverlof rond de 65% van je inkomen, maar dat zakt vrij snel. Ik kan rondkomen omdat ik samenwoon met mijn partner, waar ik enorm dankbaar voor ben.
Toch is het één van de redenen waarom ik uitkijk naar terug aan het werk gaan.
Niet overhaasten. Herstel komt eerst.
Maar de motivatie is er.
Revalidatie, revalidatie, revalidatie
Mijn huidige schema ziet er ongeveer zo uit:
4 kinesitherapiesessies per week
2 privé
2 in het ziekenhuis
dagelijkse revalidatie-oefeningen
4–5 gymsessies per week
De zenuwschade heeft het aantal kine-sessies verhoogd, maar eerlijk?
Dat extra werk heeft enorm geholpen.
Alles samen; kine, gym, consistentie.. het maakt echt een verschil.
Eén laatste tip (echt, doe dit)
Als je een Latarjet hebt gehad of eender welke operatie: FILM JEZELF!
Je hoeft het niet te posten.
Je hoeft het niet te delen.
Hou het gewoon voor jezelf.
Terug kunnen kijken en je vooruitgang zien is mentaal zó krachtig, zeker op dagen waarop het voelt alsof er niets verandert.
Afsluitende gedachten
Ik ben nog niet volledig genezen.
Ik ben nog niet “terug normaal”.
Maar ik ga vooruit en dat is voor nu genoeg! :-)
Bedankt om te lezen.
En als je ooit wil connecteren, praten of je eigen ervaring wil delen → mijn berichten en DM’s staan altijd open 🤍
Mijn Instagram
