For English click here

Vandaag gingen we op een winterwandeling in het Kluisbos in België, en eerlijk gezegd vond ik het geweldig.Wandelen is iets wat me echt gelukkig maakt. Het helpt me dingen te verwerken, los te laten en op te laden. Ik hou vooral van de afwisseling tussen stil wandelen en wandelen terwijl we praten of zingen. Die afwisseling voelt heel echt voor wie ik ben.

Sneeuw, Stilte en Glibberige Paden

Thuis in Oostende sneeuwde het even, maar bleef de sneeuw niet liggen. Waar we vandaag waren, daar bleef hij zeker liggen. Het was zo’n plezier om door de sneeuw te lopen, ook al was het soms een beetje gevaarlijk door de glibberige paden.

Een Eerste Wandeltocht Samen

Het was ook de eerste keer dat ik een echte wandeling maakte met mijn nieuwe partner. Er was een zachte ontdekkingstocht, een gevoel van uitvinden of we elkaar volledig konden ontmoeten in zo’n omgeving. Ik kan alleen concluderen dat we allebei helemaal in ons element waren, en het liet me zeker verlangen naar meer.

Herinneringen aan Compostela

Tijdens de wandeling dwaalden mijn gedachten terug naar Compostela en de tocht die ik daar maakte. Dat eenvoudige leven van wandelen, mensen ontmoeten, goed eten en diep slapen. Een leven zonder veel problemen, maar altijd diep vervullend. Een gezond leven in alle opzichten.

Het Verlangen om Weer te Wandelen

Stilletjes hoop ik binnenkort terug te keren naar Santiago om weer te wandelen. Ik heb daar zulke mooie mensen ontmoet, maar nog belangrijker, ik kon dieper met mezelf in contact komen.

Leren om Niet te Krimpen

Ik besef ook dat ik mezelf niet hoef te verbergen of kleiner te maken. Ik merk dat er nog een laag onzekerheid in me zit, die aanzienlijk lijkt te vervagen zodra ik België verlaat. Ik werk eraan, langzaam en met geduld. Sommige dingen hebben gewoon tijd nodig, en dat is oké.

Onzekerheid, Uiterlijk en Het Loslaten van Compensatie

De gevoelens van onzekerheid of minderwaardigheid die vaak in mij opkomen, zijn nauw verbonden met hoe ik naar mijn eigen uiterlijk kijk. Lange tijd probeerde ik die gevoelens te compenseren door ergens in uit te blinken, meestal in de sport. Nu, terwijl ik bijna 32 ben, merk ik dat ik dat niet langer wil blijven doen. Ik wil leren mezelf te accepteren zoals ik ben.

Kiezen voor Zelfacceptatie

Uiteindelijk gaat het niet om wat anderen van me denken of of zij me accepteren. Wat echt belangrijk is, is dat ik mezelf accepteer en leer van mezelf te houden. Daar ligt de echte uitdaging, en ook de sleutel. Zoals ik al zei, het is een proces dat tijd kan kosten. Maar de eerste echte stappen zijn gezet, en dat is het belangrijkste.

De Rol van Liefde en Veiligheid

Ik begin ook te merken hoeveel mijn huidige partner een rol speelt in deze reis naar zelfacceptatie. Het is niet altijd makkelijk. Soms confronterend, maar ze geeft me de ruimte, veiligheid en steun om te reflecteren en echt door deze gevoelens heen te werken. Daar ben ik diep dankbaar voor.

Een Jaar van Groei en Genezing

Al dit maakt me zeker van één ding: 2026 wordt een jaar van groei en genezing. Stap voor stap, met geduld en vertrouwen, kom ik meer tot rust met mezelf. Dank U, Jezus.