Operatie: Latarjet Procedure
For English click here
Schouderoperatie: een keuze met overtuiging
Enige tijd geleden onderging ik een Latarjet-procedure aan mijn schouder. Na meerdere subluxaties en ontwrichtingen in het verleden gaf mijn arts mij een duidelijke keuze: óf een operatie ondergaan, óf mijn sportactiviteiten sterk verminderen. Aangezien ik 31 ben en enorm gepassioneerd ben door sport, voelde de beslissing vrij vanzelfsprekend.
Veertien dagen pijn en zes maanden revalidatie, gevolgd door een volledige terugkeer naar training, leken een eerlijke ruil. De operatie zelf verliep goed en over het algemeen was de postoperatieve pijn goed te verdragen.
Het herstelproces documenteren
Ik startte zelfs een YouTube-kanaal om mijn herstelproces vast te leggen. Veel mensen zoeken naar informatie en persoonlijke ervaringen rond schouderoperaties, en in het bijzonder de Latarjet-procedure. Wat begon als een klein project, groeide al snel uit tot iets wat ik oprecht leuk vond. De reacties, opmerkingen en feedback maakten het extra waardevol.
Toen alles een onverwachte wending nam
Helaas kamp ik nu met ernstige complicaties.
Ik kan mijn arm niet meer optillen, noch naar voren, noch zijwaarts. De huidige verdenking is aanzienlijke zenuwschade. Waarschijnlijk houdt dit verband met de injectie die ik vóór de operatie in mijn nek kreeg. In dat gebied bevindt zich een belangrijk zenuwknooppunt dat signalen naar de spieren stuurt. Er is een reële kans dat de anesthesioloog per ongeluk in dat gebied heeft geïnjecteerd, meer bepaald in de truncus superior.
Intussen heb ik MRI-onderzoeken ondergaan van mijn nek, schouders en armen. Het doel is om de exacte oorzaak van deze complicaties vast te stellen.
De emotionele impact
Dit kwam als een enorme schok. Het is ontzettend moeilijk om rust te vinden zonder duidelijkheid over wat er precies aan de hand is. Ik hoop oprecht dat alles herstelt, dat ik mijn arm weer normaal kan bewegen en dat ik kan terugkeren naar het nastreven van mijn doelen in de sportwereld.
Vanzelfsprekend rijst de vraag: waarom ik?
Zelfs de chirurg was zichtbaar geschokt door wat er gebeurd is, wat het verwerken alleen maar moeilijker maakte. Blijkbaar is deze situatie zeldzaam, en juist die zeldzaamheid verdiept het gevoel van verwarring en onrecht.
Angst, geloof en wachten
De angst en onzekerheid zijn zeer reëel. Een deel van mij neigt ertoe het ergste te denken, en ik weet dat dat pad gemakkelijk kan leiden tot ongezonde copingmechanismen. Toch probeer ik sterk te blijven. Er is op dit moment niets wat ik kan veranderen.
Soms vraag ik me af of ik de operatie wel had moeten laten doen. Tegelijk weet ik dat ze mijn sportieve prestaties aanzienlijk had kunnen verbeteren. Die paradox is moeilijk om te verdragen.
Voor nu kan ik alleen maar wachten. Wachten op resultaten. Wachten op duidelijkheid. En bidden dat het niet zo slecht afloopt als het nu lijkt.
Mijn Instagram
